روان شناسی دین یک رویکرد نوین به مساله معنویت

روان شناسی دین

روان شناسی دین به مطالعه پدیده‌ی دینداری از دیدگاه روان‌شناختی می‌پردازد.

عنصر معنویت در دین و جنبش‌های نوظهور دینی-معنوی مشترک است. روان‌شناسی و دین از راه روان به هم پیوند می‌خورند. مطالعه این تعامل می‌تواند روشی برای بهره گیری از روان‌شناسی در رشد معنویت باز کند و همچنین دقت به موضوع معنویت که از جنبه‌های مهم آدمی است، کمک قابل توجهی در علم روان‌شناسی و روانپزشکی خواهد کرد.

ارتباط روانشناسی و دین

ارتباط روان‌شناسی و دین از دیدگاه های مختلفی می‌تواند مورد مطالعه قرار گیرد.

این سبک روان‌شناسی دوره بازگشت به معنویت است که بخش گسترده ای از روح و روان و زندگی انسان بخش معنوی آن است. همه روان‌شناسان نیز قبول دارند که آدمی موجودی است که اگر تنها نیازهای فیزیکی او برآورده شود، آدم خوشبختی نیست. آدمی نیازهای روحی و روانی دارد که بدون آنان خوشبخت نیست.

هدف روانشناسی دین

از اهداف روانشناسی دین کم شدن درد و رنج انسان است.

هدف دین هم کم شدن درد و رنج خود و همنوعان است. این هدف مشترک، دین و روان‌شناسی را به هم گره می زند و هر دو را در یک شرایط قرار می‌دهد. در حقیقت، مبدأ و نقطه عزیمت یک انسان معنوی، کم شدن درد و رنج همه آدمیان و خود است. هدف انسان این است که از درد و رنج رهایی یابد. او می‌خواهد خود را از درد و رنج خلاص کند.

برانگیختگی

برانگیختگی یک شخص به‌طرف هر چیزی، برای این است که در آن چیز مایه‌ی کم شدن درد و رنج می‌بیند. البته باید دقت کرد که از بین بردن درد و رنج از نظر آدمی معنوی واقع‌بینانه نیست. برطرف کردن درد و رنج در جهان ممکن نیست؛ بلکه آنچه مهم است، کم کردن درد و عذاب است. از این‌رو، اگر همه کوشش آدمی خلاصه در این باشد که درد و رنج را در درون خود و دیگران کم کند.

حوزه معنویت و روانشناسی

کاهش درد و رنج انسان و رسیدن به رضایت درون، یعنی آرامش، خوشحالی و امید از حقیقت های روان‌شناسی است.

در این زمینه حوزه معنویت و روان‌شناسی را به همدیگر گره می زند. زمانی روانشناسان دین را در حیطه روان‌شناسی مورد مطالعه قرار می دهند، دقت به این نکته مهم هست که معنویت یک شخص چگونه است؛ به این معنی که شخص چگونه معنویت ویژه ای را انتخاب کرده و با صداقت از آن حمایت می‌کند. این نکته بسیار با اهمیت تر از محتوای آموزشها و عقاید او است. دین داری در این حالت اندازه‌ی شناخت آدمی از ماهیت معنوی او است و اجازه می‌دهد که این ماهیت را به ‌واسطه روان در رفتار و زندگی دنیوی برجسته کند.

اعتقاد به معنویت

از لحاظ نظری اعتقاد به معنویت، مثل اعتقاد دینی موجب مسئولیت‌هایی، مانند دلسوزی و درک دوطرفه نسبت به اطرافیان میشود.

روانشناسی دین معتقد است معنویت، نشاندهنده مقدار اقرار آدمی به ماهیت معنوی او است. این مولفه اجازه می‌دهد این ماهیت را از راه روان، در رفتار و زندگی دنیوی خود ظاهرکند. درواقع، نقطه پیوند روان‌شناسی و معنویت، روان آدمی است. از آنجا که معنویت با همه‌ی ساحت‌های هستی آدمی سروکار دارد، بنابراین معنویت با روان انسان و روح آدمی یکی می شود. روان موضوع مهم علم روان‌شناسی است و انسان معنوی از راه روان ماهیت معنوی خود را جلوه گر و به پرورش روح خود می‌پردازد. خودشناسی می‌تواند با بکارگیری از وسایل روان‌شناسی کمک قابل توجهی در ارتقاء و رشد معنوی انسانیت کند، چه معنویتی که به خدا یا عنصری ماورایی اعتقاد دارد و چه معنویت‌هایی که از این عناصر دست برداشته است.

خلاصه موضوع

۱-روان شناسی دین به بررسی پدیده دینداری در بهبود سلامت روان افراد می پردازد.

۲-فصل مشترک روانشناسی و دین را می توان در نگرش به افکار و روان ادمی جستجو کرد.

۳-روانشناسی دین عنصر اصلی برای بهبود افراد را معنویت قرار می دهد.

۴-معنویت سبب افزایش ظرفیت های انسان در برابر مشکلات می شود.

۵-روانشناسی دین ابزاری نوین برای بررسی ایجاد سبک مناسب زندگی می باشد.

۵-با ایجاد روان شناسی دین معنوین و روانشناسی دارای فصل مشترکی شده است.

477 بازدید